ΘΥΕΣΠΑ 2002 - ΤΟ ΘΕΡΟΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ (17.6.-26.7.)

Vivlio ton episkepson
Vladislav Knoll

[CNW:Counter]

ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ (στα ελληνικά με φωτογραφίες)

ΚΛΥΤΕ, ΦΙΛΟΙ, ΤΙ Δ ' ΕΓΩ ΥΜΙΝ ΕΘΕΛΩ ΑΓΟΡΕΥΕΙΝ...

Γεια σου! Κρίμα, ότι δε σε βλέπω και δε μπορώ να σε καλέσω με το δικό σου όνομα! Έχω για σένα μια μικρή προσφορά - αν έχεις διάθεση, μπορώ να σου δείξω, τι έκανα'γώ και άλλοι στην διάρκεια των θερινών μαθημάτων του Πανεπιστημίου Αθηνών του 2002 στην Αθήνα και άλλου στη χώρα των θεών και των ανθρώπων. Νομίζω ότι δεν πρέπει να σου συστήσω την Ελλάδα, αν καταλαβαίνεις αυτό το κείμενο, ξέρεις ίσως περισσότερo από μένα πως πάνε τα πράγματα σ'αυτή τη χώρα. Αλλά δεν πιστεύω ότι έχεις επισκεψεί τη σελίδα μου μόνο να διαβάσεις βλακίες. Λοιπόν νομίζω ότι θα μπορούσα πια ν'αρχίσω. Κάτσε άνετα και ΑΚΟΥ...


Η ΑΘΗΝΑ
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗ
ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ
ΟΙ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ
Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ
Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΦΩΚΙΔΑ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑ
Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΗΛΙΔΑ ΚΑΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑ
Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑ ΚΑΙ ΑΡΓΟΛΙΔΑ
Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ


ΗΜΕΤΕΡΗ ΔΕ ΠΟΛΙΣ ΚΑΤΑ ΜΕΝ ΔΙΟΣ ΟΥΠΟΤ ' ΟΛΕΙΤΑΙ!

Ενδιαφέρεσαι για τη γνώμη ένος τσεχικού φοιτητή για τη μητρόπολη των Ελλήνων; Πρέπει να πω ότι η Αθήνα είναι πάρα πολύ κατάλληλος χώρος για έναv άνθρωπο που θέλει να μάθει τη γλώσσα, γιατί πάντα πρέπει να ρωτήσεις, άλλοτε δεν ξέρεις τίποτε. Το Άστυ είναι σαν ένας λαβύρινθος και πρέπει να προσέξεις όλο το καιρό, και όχι μόνο για την τρομερή κίνηση, αλλά και να μη χάσεις το δρόμο σου. Μα και αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο - ξαφνικά σε μια γωνιά σε μια μικρή οδό εμφανίζεται ένα μικρό και καλό μπαρ που δεν έχεις βρει ακόμα. Αλλά γιατί ξοδεύω τον καιρό σου μιλώντας για κάποιες ταβέρνες χωρίς να σου δώσω την διεύθυνση τους. Αι Αθήναι - αυτό είναι κυρίως η Ακρόπολη, κάτι που δε μοιάζει με τίποτα. Θυμάσαι; Περπατάς στην Αιόλου ή Αθηνάς, ας πούμε σε μια κανονική οδό μίας κανονικής πόλης, μα ξαφνικά μπροστά από τα μάτια σου, πάνω απ'όλα τα καταστήματα, ανθρώπους που βιάζονται και σκύλους που κοιμώνται εμφανίζεται ένα βουνό, μία πέτρα με τον Παρθενώνα. Σ'αυτή τη στιγμή καταλαβαίνεις, γιατί οι κατοικοί του Αστεως πάντα σκέφτονταν, ότι η ίδια θεά φυλάσσει την πόλη τους. Η Πλάκα είναι φυσικά ένας άλλος κόσμος, φαντάζομαι, ότι η αρχιτεκτονική των ασπρών σπιτιών με τις γαλάζιες πόρτες είναι παρόμοια με την αρχιτεκτονική των νησιών. Το Μοναστηράκι είναι διαφορετικό, είναι μια μεγάλη αγορά, ίσως όπως στην Κονταντινούπολη. Ξέρετε τη θεωρία μου για τις πλατείες; Εγώ δηλαδή υπολογίζομαι ότι κάθε μεγάλη πόλη χρειάζεται δύο πλατείες - μία επιβλητική που η πόλη δείχνει όλη την κομψότητα της (Σύνταγμα) και μία ζωντανή που συναντάνε οι νέοι το βράδι και που βρίσκεται σε μια περιοχή με πολλές δυνατότητες πως να περάσεις τη νύχτα (Ομόνοια). Εμείς ζούσαμε κοντά στην Ομόνοια, γρήγορα βρήκαμε τις θέσεις που μπορείς ν'αγοράσεις πιο φτηνά και επίσης επισκεφτήκαμε και τη λειτουργία στην εκκλησία Αγίου Παυλού που ήτανε κοντά στο σπίτι μας.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Η τάξη μαςΠριν από το πάρτι στο διαμέρισμά μας

Να σου πω κάτι για τα παρτάκια που κάναμε στην πόλη του Περικλή; Το πιο περίφημο πάρτι μας έγινε στο διαμέρισμα μας και 33 άτομα πήρανε μέρος. Δεν είχαμε τη μουσική, μα ετοιμάσαμε τα κοινωνικά παιχνίδα και πολλά φαγητά. Το πιο δημοφιλή ήτανε η τσεχική σπεσιαλιτέ μπραμποράκ. Άλλο πράγμα που τρώγαμε σχεδόν σ'όλα τα παρτάκια ήτανε το καρπούζι - δεν πρέπει να το ετοιμάσεις, μόνο να το κόξεις και φας. Π.χ. έν'άλλο πάρτι κάναμε στο διαμέρισμα των φιλών μας από τη Μοραβία και Σλοβακία και πιο αργά επισκεφτήκαμε και τους Ισπανούς. Δεν μπορώ να ξεχάσω το έργο του Λουκά που έχτισε την ποδοσφερική ομάδα. Αγοράσαμε τη μπάλα και ο πρώτος αγώνας κάναμε με κάποια αλβανικά αγόρια. Ευτυχώς τελιώσαμε 12-12, λοιπόν όλοι απήλθανε ευχαριστημένοι. Παίξαμε και στο Ζωγράφου και στο τέλος και στη Βάρκιζα που βρισκόμασταν πολλοί συμμαθητές στην αμμουδιά. Να όλα αυτά είναι ακόμη πιο διασκεδαστικά, δανειχτήκαμε μια άλλη μπάλα απ'ένα παιδί. Τώρα θα μιλήσω και για τα πιο σοβαρά πράγματα.

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ

Θυμάσαι που κάναμε τα μαθήματά μας; Είναι ενδιαφέρον ότι από το διαμέρισμά μας εμείς (εγώ και η Μάιδα) δύο πάντα βιαζόμασταν, γιατί τα πούλμαν μπροστά από το Πανεπιστήμιο δεν περίμεναν. Αλλά ο τρίτος φίλος μας (ο Ιβάν) μόνο ξυπνούσε και μισή ώρα μετά μας απήλθε σιγά-σιγά απ'το σπίτι μας στο Πανεπιστήμιο. Το λεωφορείο μας έφερε στο μεγάλο κτίριο της Φιλοσοφικής Σχολής στη Πανεπιστημιούπολη, κατευθείαν κάτω από τα βουνά του Υμηττού που κοιτάζαμε από τα παράθυρα μας στην διάρκεια των διαλειμμάτων, αν δεν πήγαμε κάτω στο μπαρ για ένα φραπέ. Κάθε μέρα είχαμε δύο μαθήματα και κάθε μαθήμα οδηγούσε ένας άλλος καθηγητής. Καλή τύχη είχαμε στο Β3 με την Αννίτα και την Πέπυ που πάντα ήξεραν πως να κάνουν τα μαθήματα πιο διασκεδαστικά, ζωντανά και εκπληκτικά. Είχαμε διακοπές, δεν ήτανε έτσι;! Συχνά το πρωί μας δε μοιάζοταν με μάθημα, μα σ'ένα φιλικό διάλογο που θα μπορούσαμε να κάνουμε και σ'ένα όχι τόσο μικρό ταβερνάκι στο κέντρο της πόλης τρώντας ένα μεζέ με το ελληνικό καφέ στο χέρι...

ΣΤΗ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Θα ήθελες να φύγεις πια; Αλλά δεν είναι όλα ακόμα. Περίμενε, σε παρακαλώ. Μ'αυτό βουλόμουν να σου θυμίσω, ότι μετά τα μαθήματα μας στο Ζωγράφου δεν τελείωσε το πρόγραμμα μας, μα τα πούλμαν μας έφεραν ακόμα στο κύριο Πανεπιστήμιο, να ακούσουμε μια διάλεξη για ένα θέμα της ιστορίας, της λογοτεχνίας ή για παρόμοια πράγματα. Από την αλλή πλευρά εμείς που περάσαμε μισή μέρα στο Ζωγράφου είχαμε καλή ευκαιρία να επισκέψουμε και το Πανεπιστήμιο στην Πανεπιστημίου. Δε θα περιγράψω όλες τις διάλεξεις που επιζήσαμε, αλλά δε μπορώ να μην πω, ότι σίγουρα μάθαμε κάτι καινούριο και κυρίως είναι άλλο πράγμα, όταν διαβάζεις για την Ελλάδα στην ίδια Ελλάδα και επίπλεον στα ελληνικά! Θυμάσαι αυτό το μέρος (8.7.) που η μπόρα και η βροχή αλλάξανε την ελληνική μητρόπολη στη Βενετία; Η διάλεξη δε μπορόυσε να τελειώσει τόσο νωρίς, αν δεν είχαμε τις βάρκες. Πολύ ευχάριστο μου φαίνοταν η διάλεξη για τη νεωτέρη ιστορία της Ελλάδας, ο ίδιος καθηγητής μας πρόσφερε την διεύθυνσή. Αυτός ο κ. Σφυρόερας μας διηγούσε την ιστορία που είδε με τα δικά του μάτια. Θυμάμαι τώρα και τις διάλεξεις για τη Βενετοκρατία που δεν κουράστηκαν καθόλου για τη θετική διάθεση της καθηγητρίας.

ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΦΥΣΤΙΚΙΟΥ
24.6.

Φυστικίαο ναός της Αφαίας στην Αίγινα

Αληθινά μου φαίναται κούτο να επισκεφτώ την Ελλάδα χωρίς να δω κάποιο νησί. Γι'αυτό το πράγμα εγώ και ο σύντροφός μου, ο Ιβάν, αποφασίσαμε να κατακτήσουμε το νησί της Αίγινας. Δεν είναι τόσο μακριά και με το πλοίο από τον Πειρεά είναι εύκολο να φτάνεις εκεί. Από το λιμάνι πήγαμε αμέσως με το λεωφορείο στο ναό της Αφαίας. Πρέπει να πω, ότι αυτό ήτανε για μένα μπορεί ο πιο ώμορφος ναός που είδα στην Ελλάδα. Από το βουνό κατεβήκαμε στην Αγία Μαρίνα. Θέλαμε και να βρούμε το ναό του Δία στο Όρος και δεν πιστέψαμε στους ανθρώπους που μας έλεγαν ότι είναι πολύ μακριά. Πηγαίναμε λοιπόν με κάποιο δρόμο μεταξύ τις φυστικιές και όταν ρωτήσαμε, αν πάμε καλά και μας απαντήσανε όχι, γυρίσαμε στην παραλία. Από εδώ πήγαμε με το λεωφορείο στην Παλαήχωρα και ανεβήκαμε στο βουνό με πολλές βυζαντινές εκκλησίες. Στην Πόλη φτάσαμε με τα πόδια και πιο αργά είδαμε στο χάρτη, πόσο μακρινό ήτανε το ταξίδι μας. Ο αρχαιολογικός χώρος της Αίγινας ήτανε πια κλειστός και γι'αυτό περιμέναμε το πλοίο μας, μιλώντας μ'ένα Αλβανό. Το καράβι δεν ήτανε μόνο πολύ αργό, αλλά πληρώσαμε την κανονική τιμή, γιατί δε ρωτήσαμε, αν υπάρχουν οι έκπτωσεις για φοιτητές. Και υπήρχαν.

Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΑΝΕΥ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΟΥ ΜΑΝΤΕΥΕΤΑΙ
29.-30.6.

Όσιος ΛουκάςΔελφοί

Στα πράσινα βουνά του Ελικώνα στο αρχαίο άλσος των Μούσων βρίσκεται η μονή του Οσίου Λουκά που χτίστηκε το 942. Μετά κάποιες ώρες του ταξιδίου με τα πούλμαν κι εμείς επισκεφτήκαμε αυτόν τον ωραίο χώρο στη Βοιωτία με τον τάφο του ιδίου Οσίου Λουκά που πέθανε το 946/9. Λοιπόν η πρώτη στάση αυτής της μέρας μας παρουσίασε τη βυζαντινή τέχνη της εποχής, όταν η γλώσσα που μαθαίνουμε προσπαθούσε να γυρίσει στην Ανατολή. Το ταξίδι μας συνέχιζε στα όρη του Παρνασσού. Πάνω από μια βαθειά κοιλάδα μας περίμεναν πια από μακρινούς αιώνες το μαντείο των Δελφών. Ανεβαίναμε σιγά-σιγά με τη Ιερό οδό προς το ναό του Απολλώνα. Δυστυχώς, και η τελευταία Πυθία εξαφανήστηκε. Το μέλλον μας λοιπόν έμεινε κρυφό. Οι αρχαίοι θεωρούσανε αυτόν τον χώρο τον ομφαλό του κόσμου. Κοντά στο ναό βρίσκονται και τα υπόλοιπα των ταμείων των ελληνικών πολέων. Κρίμα ότι δε μας άφησαν τίποτε από τους θησαυρούς τους. Επάνω από το ναό είναι ένα θέατρο και πάνω απ'όλα κρύβεται στάδιο (645 μ). Τα αντικείμενα που εδώ άφησαν οι πρόγονοι των καθηγητών μας μπορούσαμε να βρούμε στο μουσείο.

Μετά το γεύμα τα πούλμαν μας έφεραν στην Ακαρνανία. Στην πρωτεύουσα της περάσαμε τη νύχτα καταπληκτικά διασκεδάζοντας . Πρώτ'απ'όλα μας προετοίμασαν το δείπνο στον κήπο του ξενοδοχείου με ευκολόπιστο όνομα Θεοξενία, μετά μας παρουσιαστήκε μια ομάδα των χορευτών που μας προσκαλήσε να χορέψουμε μαζί τους. Το πρωί επισκεφτήκαμε έν'άλλο κήπο. Ετρεχε για τον Κήπο των Ηρώων που ορθώνοταν το άγαλμα του λόρδου Βύρονα. Δεν αμφιβάλλω, ότι σχεδόν όλοι έβαλαν εδώ μια φωτογραφία. Κάναμε και μια μικρή εκδρομή στην αρχαία πολή των Οινιαδών. Είδαμε και το τεράστιο λιμάνι μπροστά το όποιο τώρα όμως πετάνε οι μέλισσες μαζεύοντας τη γύρη στο λειβάδι. Στο Δημαρχείο της Ιερής Πολέως είδαμε πίνακες επί τους οποίους είδαμε τους μάχους εκείνου το Απριλίου του 1825. Στο Μεσσολόγγι έμεινε και ένας από των μεγαλυτέρων ποιητών της νεώτερης Ελλάδας, ο Κωστής Παλαμάς, και ο ελληνικός προθυπουργός (1875-1895) ο Χαρίλαος Τρικούπης. Τα σπίτια τους επισκεφτήκαμε ακόμα πρίν από το γεύμα μας και η αναχώρηση μας στην Αθήνα. Γυρίσαμε όμως από τον Πελλοπόννησο, περάσαμε λοιπόν ακόμα μια μισή ώρα σε πλοίο.

...ύμνωι νικήσαντα φέρειν τρίποδ'ωτώεντα.
τον μεν εγώ Μούσηις Ελικωνιάδεσσ'ανέθηκα
ένθα με το πρώτον λιγυρής επεβήσαν αοίδης

ΝΕΣΤΩΡ ΗΔΥΕΠΗΣ ΑΝΟΡΟΥΣΕ, ΛΙΓΗΣ ΠΥΛΙΩΝ ΑΓΟΡΗΤΗΣ...
6.-7.7.

Μ'άλλα λόγια ακόμα δεν ξυπνήσαμε, αλλά τα πούλμαν μας έφεραν πια στην Αχαία. Στην Πάτρα είχαμε δηλαδή μισή ώρα να κοιτάξουμε το ναό του Αγίου Ανδρέα και τον τάφο του, αλλά ο καιρός δε μας περίμενε, μας βιάσαν στα πούλμαν και πιο αργά σταματήσαμε στην Ολυμπία, την κούνια των Ολυμπιακών αγώνων. Επωφεληθήκαμε την ευκαιρία ν'αναστηλώσουμε την παράδοση και κάναμε ένα κοντό αγώνα τρέχοντας στο ίδιο στάδιο που ο Πέλοπας νίκησε τον πατέρα της Υπποδαμείας. Ο νικητής του αγώνα μας έλαβε το λεξικό του πρυτανή του Πανεπιστημίου και οι τρεις πρώτοι το δαφνοστέφανο. Στη σύγχρονη πόλη της Ολυμπίας φάγαμε το δείπνο μας και έπειτα μπορούσαμε ν'αποκοιμήθουμε ξανά στα πούλμαν. Μετά κάποιες ώρες μπροστά από τα μάτια μας εμφανίστηκε η πύλη του πολυτελή ξενοδοχείου Φιλοξενία της Καλαμάτας με την ιδιωτική αμμουδιά που περάσαμε το βράδι στο ζεστό νερό κοιτάζοντας τα ψηλά βουνά του Ταϋγέτου. Και δεν μπορούσαμε να μην κάνουμε μια βόλτα στην παραλία γεμάτη από τα απολαυστικά εστιατόρια. Βλέπετε - έτσι περάσαμε τα θερινά μαθήματα στην Ελλάδα!
Ολυμπίαένα λούτρο στην Πύλο

Το άλλο πρωί πια πήγαμε στην αρχεία Πύλο, στο ανάκτορο του σοφού γερά Νέστορα. Βλέπαμε και το λούτρο που πλύνονταν αυτός ο βασιλέας και τα δωμάτια που βρέθηκαν τα δοκουμέντα στη γραμμική Β, γραμμένα ακόμα πρίν από το Τρωικό πολεμό. Τις ίδιες πήλινες πινακίδες μπορούσαμε να διαβάσουμε (αν το ξέρεις) πιο αργά στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Η σύγχρονη πόλη της Πύλου είναι στην παραλία, αλλά εμείς θέλαμε ακόμα να επισκεφτούμε το φρούριο του Νιοκάστρου χτισμένο από των Τούρκων το 1573. Από'δω βάλαμε τις φωτογραφίες του νησίου που περικυκλώθηκαν οι Λακηδαιμόνιοι από του Κλέονα του Αθηναίου το 425. Μετά το γεύμα στο λιμάνι πηδήσαμε στις βάρκες να κοιτάξουμε σ'εκείνο το νησί από κοντά. Το μοναδικό που βρήκαμε στα δάση της Σφακτηρίας ήτανε μια ξυλινή ρωσσική εκκλησία. Φτάνει με τις περιπέτειες για σήμερα. Γυρίσαμε μέσω Αρκαδίας. ET IN ARCADIA EGO!

ΤΟΝ Δ ' ΑΠΑΜΕΙΒΟΜΕΝΟΣ ΠΡΟΣΕΦΗ ΚΡΕΙΩΝ ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ:
12.7.

ΚόρινθοςΑίγινα

Κιόλας το πρωί σταματήσαμε στον Ισθμό του Κορίνθου. Είναι σαν κάποιος θα απέκοβε την Πελλοπόννησο μ'ένα μεγάλο τσεκούρι. Πολύ κοντά απ'εκεί βρίσκεται η πόλη που έχτισε ο αυθάδης Σίσυφος. Εδώ κοιτάξαμε το ναό του θέου της τέχνης και μουσικής και την πηγή της Γλαύκης. Επάνο απ'τα κεφάλια μας ορθώνωνε η Ακροκόρινθος με το φρούριο που χρησιμοποιούσε απ'όλα τα έθνη που κρατούσανε αυτήν την περιοχή. Αλλά πρέπει να πω, ότι σχεδόν όλη τη μέρα περάσαμε στην Αργολίδα. Και δεν επισκεφτήκαμε τίποτα λιγότερο σημαντικό από τις Μυκήνες. Ναι, σ'αυτά τα τοίχη περίμενε η Κλυταιμνήστρα το συζυγή της, κοιτώντας τη θάλασσα και κρύβοντας τον προετοιμασμένο πέλεκυ. Αυτή η φωλιά των αετών ήτανε πια πρό του πολεμόυ της Τρώιας η πλουσιότερη πόλις της Ελλάδος. Στους τάφους από'δω βρέθηκαν οι θησαυροί που θαυμάζονται απ'ανθρώπων σε πολλά μουσεία του κόσμου. Κάτω από το άστυ γευματίσαμε και ο δρόμος μας οδηγούσε στην πρωτεύουσα του νομού που ήτανε και η πρώτη επίσημη πρωτεύσα της μοντέρνης Ελλάδας. Εδώ μας πρόσφεραν τον ελεύθερο καιρό να επισκέφτουμε την πόλη όπως καθένας από μας βούλεται. Μερικοί δε χάνονταν τις πολύτιμες στιγμές και ανέβηκαν στο ακρότερο φρούριο από που μπορόυσαν να δούνε όλη τη χερσόνησο με το νησάκι του βενετικού φρουρίου. Το τελεύταιο πράγμα του προγράμματός μας εκείνης της μέρας ήτανε ο Επίδαυρος με το ιερό του Ασκληπίου, μα κυρίως με το μεγάλο θέατρο που είδαμε το αναστηλωμένο δράμα του Ευρυπίδη - την Υψηπύλη. Πρέπει να πω, ότι η ατμόσφαιρα του θεάτρου του Επιδαύρου είναι πολύ διαφορετική από του Ηρωδίου. Εδώ είσαι μέσα στη τεράστια πόλη, μα'κεί κοιτάς στα ήσυχα δάση...

ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ
19.-21.7.

Η πιο μακρινή εκδρομή μας έφερε στη χώρα του Μεγαλαλεξάνδρου. Είναι φανερό ότι το ίδιο ταξίδι ήτανε πάρα πολύ κουραστικό. Κάναμε στάση στην κοιλάδα της Τέμπης, μα γρήγορα συνεχίζαμε στη στεγιά Ουλύμπου νιφόεντος που βρίσκονται τα υπόλοιπα του ιερού του Ζηνός νεφεληγερέταο. Όλο αυτό είναι σε μια πράσινη περιοχή και οι στύλοι του ναού αναδύονται από το βάλτο. Δεν είναι μυστικό, ότι η φύση της Μακεδονίας μου αρέσει περισσότερο από την Αττική, υπάρχουν εδώ ρυάκια, φρέσκα λειβάδια και πολλά ψηλά δέντρα. Το ταξίδι μας εκείνης της μέρας τελείωσε στην πόλη από την όποια ήλθαν στη χώρα μας δύο αδελφοί να μας διδάξουν την Πίστη στη δίκη μας γλώσσα. Μας έβαλαν να κατοικήσουμε το ξενοδοχείο Αστορία στη γωνιά της Τσιμισκή και Σαλαμίνος. Το βράδι μας δέχτηκε ο υπουργός της Μακεδονίας στην έδρα του. Επίπλεον την ίδια στιγμή εκεί έγινε και μια απάντηση των σκαυτών απ'όλο τον κόσμο.
ΌλυμποςΜπροστά από το υπουργίο της Μακεδονίας

Την άλλη μέρα επισκεφτήκαμε την Πέλλα, την πρωτεύουσα του μακεδονικού κράτους στην εποχή του Φιλίππου Β' και του περιφήμου γιου του που γεννήθηκε στο ντόπιο ανάκτορο. Το πιο ενδιαφέρον από τον αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο του ήτανε τα ψηφιδωτά. Άλλα ευρήματα απ'όλη την Αιγαία Μακεδονία βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης. Το απόγευμα ήτανε ελεύθερο, μα όποιοι ήθελαν, μπορόυσαν να επισκεφτούν τις εκκλησίες του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Σοφίας με την ξενάγηση της Νικολέτας. Εγώ έκανα βόλτα στην πόλη μόνος μου και την άρχισα σ'ένα βιβλιοπωλείο που μιλούσε με τον έμπορο που μου έδωσε το χάρτη να μπορώ να γνωρίσω καλύτερα την συμπρωτεύουσα Ελλάδος.

Θεσσαλονίκη

Είναι φανερό ότι αυτή η πόλη ήτανε στην πραγματικότητα η δευτέρη πιο σημαντική της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Σε κάθε γωνιά μπορείς να βρείς κάποιο ίχνος της ιστορίας, σε κάποιους μικρούς δρόμους κρύβονται ακόμα οι τοίχοι των τζαμίων, σχεδόν ξεχασμένων. Ο καλύτερος μάρτυρας της ζοής της Θεσσαλονίκης είνα η Ροτόντα - χρησιμοποιήθηκε και στα χρόνια των Ρωμάνων, και ως η χριστιανική εκκλησία και το τζαμί. Εγώ ανέβηκα μέχρι την Άνω Πόλη και γύρισα μέχρι το Λευκό Πυργό. Ακού - η Αθήνα και η Σολούν είναι τόσο διαφορετικές πόλεις! Η τελευταία μέρα στη Μακεδονία μας περίμενε μια μεγάλη έκπληξη - η Βεργίνα. Δεν ήτανε τόσο ενδιαφέρον να δούμε το χώρο που δολοφονήθηκε ο πατέρας του Αλεξάνδρου, αλλά που ξαπλώνονταν τα κόκκαλα του. Πρώτ'απ'όλα φαίνονταν ένας κανονικός λόφος, αλλά μέσα ήτανε ένα μουσείο και κάτω απ'όλα αυτά μια τεράστια πύλη που οδηγούσε στον τάφο του άρχοντα. Τα ίδια οστέα βρέθηκαν σε χρυσή λάρνακα με το σύμβολο της Μακεδονίας. Έτσι τελίωσε λοιπόν αύτη η εκδρομή μας, αλλά πρέπει να πω, ότι γευματίσαμε στο Λιτόχωρο, κοντά στους βράχους του μυθικού όρους.

ΓΕΙΑ
23.-26.7.

Η τελευταία εκδρομή μας ήτανε η επίσκεψη του ναού στο Σούνιο, του βράχου, από τον όποιο πήδησε ο Αιγεύς, όταν είδε τα μαύρα ιστία του πλοίου του γιου του Θησέα. Εδώ σχεδόν όλοι κάνανε τις φωτογραφίες μ'όλους τους νέους φίλους τους και περάσαμε ακόμα κάποιο καιρό στην αμμουδιά. Αλλά την άλλη μέρα παρουσιαστήκαμε και στους πολιτικούς. Στην ίδια Βουλή των Ελλήνων μας χαιρέτισε ο πρόεδρος της Βουλής και μας είπε κάποια πράγματα. Μετά μιλούσε και ο κ. Κοντός και ένας απ'των φοιτητών. Η ιδέα πιο σημαντική ήτανε, ότι στους αρχαίους χρόνους ο Έλληνας σήμαινε άνθρωπος που έχει την ελληνική παιδεία. Είμαστε λοιπόν και εμείς τουλάχιστον λίγο Έλληνες; Τα αποδεικτικά λάβαμε την τελευταία μέρα της ΘΥΕΣΠΑΣ στη πιο μεγάλη αίθουσα του Πανεπιστημίου απ'τα χέρια του κ. Μπαμπινιώτη. Το όνομα καθένος φοιτητού ηχήσε και οι άλλοι με τα χειροκροτήματα εκφράζονταν, πως αυτός ο άνθρωπος θα μείνει στο μυαλό τους. Μετά, ο κλήρος αποφάσισε, ποιος θα κρατάει τη μπάλα. Όλοι μαζέψανε τις διεύθυνσεις και αποχαιρετίστηκαν. Το τελευταίο βράδι στην Αθήνα πέρασα στον Ηρώδειο κάτω από την Ακρόπολη. Όπως πρέπει, μα δεν πιστεύω, ότι αυτό ήτανε η αληθινή τελευταία στιγμή μου στην κούνια της δημοκρατίας.
Στη Βουλή των Ελλήνων